Sleaford Mods „The Demise Of Planet X”

Sleaford Mods „The Demise Of Planet X” sobe ao palco a 1 de novembro de 2026, Klub Stodoła, em Warsaw.

Sleaford Mods w Klubie Stodoła! Sleaford Mods wystąpią 1 listopada 2026 roku w Klubie Stodoła! Brytyjski duet zaprezentuje publiczności materiał z najnowszego albumu „The Demise Of Planet X”. Szykujcie się na bezkompromisową energię, pulsujący groove i gorzką diagnozę współczesności! Bilety na koncert są już dostępne w sprzedaży! Nie ma czym się martwić, to tylko koniec świata… witajcie w The Demise Of Planet X. Informacje praktyczne i regulamin Podane godziny są orientacyjne i mogą ulec zmianie. Wstęp na teren Imprezy przysługuje osobie powyżej 10. roku życia, posiadającej bilet wstępu. Osoby poniżej 16 roku życia mogą uczestniczyć w koncercie wyłącznie pod opieką rodzica (lub wskazanego przez niego opiekuna). Osoby, które ukończyły 16 rok życia, a nie ukończyły 18 roku życia muszą mieć przy sobie **oświadczenie ze zgodą na udział w imprezie**, podpisane przez rodzica bądź prawnego opiekuna. O albumie i zespole Wizja apokalipsy według Sleaford Mods W trakcie 15-letniej (i wciąż trwającej) kariery, w której przekształcili „Do It Yourself” w „zrób to sam” w praktyce, a ich osobliwy, lecz nieodparcie pociągający styl – minimalnej elektroniki i maksymalnej wnikliwości – stał się kreatywnym manifestem dla całego pokolenia artystów podążających ich śladem, ewoluując od lo-fi początków do albumów plasujących się w ścisłej czołówce list, wyprzedanych tras i głównych scen festiwali – kto lepiej niż Andrew Fearn i Jason Williamson ze Sleaford Mods mógłby opisać rozpad cywilizacji? Po tym, jak przenikliwie wplatali surową elektronikę w swoje eksploracje społecznych pęknięć, ich kolejny album The Demise Of Planet X – jak można się spodziewać – oferuje wyjątkowo „sleafordowską” wizję Armagedonu. Stroniąc od typowych apokaliptycznych klisz, duet sugeruje, że to nie nagła katastrofa, lecz **powolny postęp społecznej apatii, kulturowej entropii i egoistycznej korupcji** doprowadzi nas do zguby na długo przed supernową. Zainspirowany chaotycznymi scenami, których Williamson był świadkiem w klubie w Midlands w połowie lat 2000. – i które do dziś go nie opuściły – Planet X rozważa lęk, że zamiast apokalipsy rodem z Mad Maxa, pełnej dzikiej rozpusty, czeka nas raczej zamglony stan rozpadu i monotonnej powtarzalności. Zapomnijcie o gangach motocyklistów i cyborgach – być może prawdziwym końcem planety będzie po prostu proces stopniowego stawania się wszystkiego coraz gorszym. „Pamiętam, jak wszedłem do tego klubu i to było tak, jakby świat się skończył, zaczął od nowa i znów zgnił – wszystko naraz. Jakbyśmy przeszli już przez Armagedon i to było to, co zostaje po nim” – wspomina Williamson, który podczas pracy nad płytą doszedł do wniosku, że określenie „to samo, tylko gorsze” całkiem trafnie opisuje obecny stan rzeczy. „Tak właśnie odbieram teraz wszystko wokół siebie” – dodaje, odnosząc się do codziennej degradacji, która ogarnęła świat po wyjściu z lockdownów. „Męczymy martwego konia – jak to się mówi – poprzez masową konsumpcję i pogoń za pieniędzmi, podczas gdy części świata rozpadają się całkowicie, a Zachód to ignoruje. Jakbyśmy pominęli Armagedon i trafili prosto do tego, co jest po nim.” Wybuchy gniewu Trumpa i globalne napięcia oczywiście kładą się cieniem na tej wizji końca świata, ale równie mocno rozkładają ją na części codzienne realia – wszechobecna niepewność i drobne frustracje. To właśnie one stopniowo rozluźniają społeczną tkankę. O ile Sodoma i Gomora zostały zniszczone za swoje grzechy, ich współczesne odpowiedniki znikają dziś raczej przez kolejne nieudane dostawy zamówień online. Wizja upadku w Planet X okaze się więc jednocześnie głęboka, osobista, a zarazem całkiem zwyczajna. Nowe horyzonty brzmieniowe I choć świat może skończyć się raczej cichym jękiem niż spektakularnym hukiem, w przypadku samego albumu jest odwrotnie. Tak jak wizje Sądu Ostatecznego inspirowały Hieronima Boscha do tworzenia najbardziej sugestywnych obrazów, tak The Demise Of Planet X przynoszą jedne z najbardziej dopracowanych i ekspresyjnych utworów Sleaford Mods. Ich charakterystyczna mieszanka złości i ironii, oparta na surowych bitach i elektronicznych trzaskach, nadal jest obecna, ale została wzbogacona o nowe pomysły i współtwórców, którzy dodają muzyce więcej głębi i empatii. Już otwierający album „The Good Life” pokazuje, jak bardzo zespół poszerzył swoje horyzonty, nie tracąc przy tym charakterystycznej bezpośredniości. Basowy groove Fearna wciąż pulsuje znajomą intensywnością, ale niemal dyskotekowy rytm dodaje mu nowego, cieplejszego wymiaru. Williamson nadal rapuje z niezwykłą precyzją, a towarzyszą mu aktorka Gwendoline Christie („Severance”, „Game of Thrones”) oraz Big Special, którzy przejmują rolę jego wewnętrznych głosów. Spokojny wokal kontrastuje tu z żywiołową ekspresją Christie, podkreślając napięcie między pragnieniem „dobrego życia” a autodestrukcją. Praca w studiach takich jak Abbey Road czy Invada w Bristolu – obok ich stałej bazy w Nottingham – również wpłynęła na brzmienie płyty. Nowy sp